Σπάνια ψάχνω να βρω κυδώνια γιατί συνήθως κάποιος έχει κυδωνιά, κι όταν είναι φορτωμένη, κόβει μερικά και μου τα φέρνει. Φέτος η θεία μου, ήρθε με μια σακούλα κυδώνια και με ρώτησε αν θα βρω κάτι να τα κάνω και φυσικά βρήκα. Παρότι η αίσθησή τους είναι ιδιαίτερη, εμένα μου αρέσει να τα τρώω και ακριβώς όπως είναι, χωρίς απαραίτητα να γίνουν γλυκό ή να μαγειρευτούν με κόκκινο κρέας για κάποιο γιορτινό γεύμα.
Κάπου διάβασα πως σύμφωνα με ένα αρχαιοελληνικό έθιμο, οι νεόνυμφοι μοιραζόταν από ένα κυδώνι ώστε το πρώτο τους φιλί να είναι ευωδιαστό σαν το κυδώνι και πως το κυδώνι λέγεται και "Μήλο της Αφροδίτης" μιας και το δέντρο ήταν αφιερωμένο στην θεά Αφροδίτη.
Μου ζήτησαν και μαρμελάδα κυδώνι και γλυκό σε βαζάκι, όμως πρώτα πρώτα έφτιαξα ψητά κυδώνια με κόκκινο κρασί και όπως ψήθηκαν πήραν το χρώμα το βαθύ του κρασιού και το άρωμα από το γαρίφαλο. Στο γιαούρτι έβαλα μέσα και μασκαρπόνε και λίγο μαχλέπι για το άρωμα και όλο μαζί είναι τρέλα, ένα όνειρο. Το χρώμα τους αλλάζει σταδιακά κατά το ψήσιμο και για να γίνει βαθύ, χρειάζεται να ψηθεί το κυδώνι βουτηγμένο στο κρασί.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου